Wyglądu zbioru znaków, znajdujących się w tekście, służą dwa rodzaje znaczników: style logiczne i fizyczne.
Style logiczne
Znaczniki z grupy stylów logicznych określają, w jaki sposób dany fragment tekstu ma zostać w dokumencie wykorzystany, a nie wyświetlony. Są one w zasadzie bardzo podobne do znaczników akapitu czy nagłówków,
Czcionki, odległości pomiędzy liniami bądź wstawienie dodatkowego znaku (listy wypunktowane). Style znaków to znaczniki funkcjonujące inaczej — służą do zmiany wyglądu pojedynczych wyrazów czy nawet znaków, będących częściami składowymi innych elementów HTML-a.
Do
Możliwości daje HTML, a do szczegółów zawsze będziesz mógł powrócić później.
Style znaków
Dotychczas poznane znaczniki HTML, które dotyczyły akapitów, list i nagłówków, odnosiły się do pewnego fragmentu tekstu traktowanego jako całość, powodowały zmianę
Jednego, a kiedy z drugiego. Po przeczytaniu rozdziału utworzysz przykładową stronę, która będzie zawierała większość z poznanych do tej pory znaczników.
Liczba znaczników i wszelkich opcji, przedstawionych w tym rozdziale, jest naprawdę duża, możesz więc poczuć się nieco przytłoczony nadmiarem informacji. W żadnym razie nie próbuj tego wszystkiego zapamiętać! Postaraj się tylko zorientować,
Maszynowa),
wstawiać do tekstu znaki specjalne (znak praw autorskich, litery akcentowane itp.),
tworzyć tekst preformatowany (z zachowaniem spacji i tabulacji),
wyrównywać tekst do lewej, prawej i środkować go,
zmieniać rodzaj i rozmiar czcionki,
tworzyć inne elementy stron w HTML-u, jak, na przykład, linie poziome, adresy i cytaty.
Poza tym dowiesz się, czym różni się standard HTML-a od jego rozszerzeń i kiedy należy korzystać
Które potrzebne są do konstruowania stron WWW, począwszy od standardu HTML 2.0, na wersji 4.0 skończywszy, jak również niektóre znaczniki specyficzne dla konkretnych przeglądarek. Tak więc w poniższym rozdziale nauczysz się, jak:
określać wygląd czcionki (pogrubiona, kursywa,
Utwórz połączenia do nich. Powodzenia.
Więcej o formatowaniu tekstu w HTML-u
W dwóch poprzednich rozdziałach zapoznałeś się z podstawami języka HTML, czyli zasadniczymi elementami strony oraz hiperpołączeniami. Wyposażony w tę wiedzę możesz przystąpić do lektury rozdziału szóstego, w którym dowiesz się, co jeszcze HTML ma do zaoferowania w kwestii układu strony i formatowania tekstu. Są tu opisane pozostałe
Odpowiedni temat tej listy ze stroną WWW, zawierającą jego rozwinięcie (stworzyłeś ją jako drugie ćwiczenie w poprzednim rozdziale).
2.Teraz otwórz stronę stworzoną w drugim ćwiczeniu w poprzednim rozdziale i utwórz w niej połączenie z pierwszą stroną (tą zawierającą listę tematów). Poza tym odszukaj na WWW strony poświęcone tym samym zagadnieniom
Pliki znajdujące się na serwerach FTP), URL-e do plików przechowywanych na lokalnym dysku, URL-e Mailto (stosowane do przesyłania wiadomości poczty elektronicznej), URL-e Gophera (wskazujące na pliki przechowywane na serwerach Gopher) oraz URL-e Usenet (wskazujące na grupy dyskusyjne lub konkretne artykuły).
Ćwiczenia
1.Czy pamiętasz listę tematów, którą stworzyłeś jako pierwsze ćwiczenie zadane pod koniec poprzedniego rozdziału? Stwórz połączenie
Określają położenie strony, poczynając od najwyższego poziomu hierarchii folderów, a następnie wszystkie kolejne foldery w hierarchii i kończą na nazwie pliku.
4.Odnośnik oznacza miejsce dokumentu HTML, do którego możesz stworzyć połączenie. Połączenia umieszczane w tej samej oraz w innych stronach WWW mogą powodować przejście do tego miejsca, a nie na sam początek strony.
5.Inne typy URL-i to: URL-e FTP (wskazujące
Odpowiedzi
1.Aby stworzyć połączenie, będziesz potrzebował nazwy lub adresu URL pliku bądź strony WWW, do której chcesz stworzyć połączenie oraz tekstu, który użytkownik będzie mógł wskazać, aby przejść do tej strony.
2.Ścieżka względna wskazuje na plik, którego położenie określane jest względem aktualnego pliku. Ścieżki względne są przenośne, co oznacza, iż po przeniesieniu plików w inne miejsce dysku lub po zmianie nazwy folderu, ścieżki takie wymagają minimalnych modyfikacji lub wręcz w ogóle nie trzeba ich zmieniać.
3.Ścieżki
Którą można w nim umieścić, jest adres poczty elektronicznej. Jeżeli naprawdę musisz wcześniej określić temat wiadomości lub jakąś część jej treści, zastanów się nad wykorzystaniem do tego celu formularzy HTML.
Quiz
1.Jakie dwa elementy są potrzebne do utworzenia połączenia w języku HTML?
2.Co to jest ścieżka względna? Dlaczego stosowanie ścieżek względnych jest korzystne?
3.Co to jest ścieżka bezwzględna?
4.Co to są odnośniki i do czego są wykorzystywane?
5.Jakie są rodzaje URL-i oprócz URL-i HTTP (do stron
Będzie miał dostępu do tych dysków, do których prowadzą połączenia.
Drugi dobry powód, dla którego warto używać URL-i typu file, to po prostu chęć skorzystania z zasobów zgromadzonych na lokalnym dysku. Być może, zechcesz skorzystać z informacji w postaci plików HTML, znajdujących się na płycie CD-ROM i w tym celu utworzysz połączenie do plików z tego krążka. W takim przypadku, kiedy prezentacja oparta jest na płycie, którą czytelnicy muszą posiadać, korzystanie z URL-i typu file ma swoje uzasadnienie.
P. Czy URL typu Mailto może zawierać temat wiadomości?
O. Nie. Zgodnie z aktualną definicją URL-a typu Mailto, jedyną
że URL-e typu file nie są zbyt przydatne. Do czego właściwie miałyby być mi potrzebne?
O. Są przynajmniej dwa powody. Po pierwsze, może się zdarzyć, że Twoje strony będą miały wielu użytkowników w lokalnym systemie (np. w Uniksie) i im właśnie zechcesz udostępnić pewne pliki. URL typu file sprawi, że wszyscy użytkownicy tego systemu będą mieli dostęp do tych danych, natomiast nikt z zewnątrz nie będzie miał możliwości ich odczytania, gdyż
Przyczyną tego typu problemów jest niezgodność nazw w połączeniach i odnośnikach. Aha, zwróć uwagę na to, czy przypadkiem nie wstawiłeś znaku # w nazwie odnośnika, możesz to bowiem zrobić tylko w połączeniu.
P. Z treści rozdziału
Main(). Przed funkcja swap(), x: 5 y: 10
Funkcja swap(). Przed zamiana, rx: 5 ry: 10
Funkcja swap(). Po zamianie, rx: 10 ry: 5
Funkcja main(). Po funkcji swap(), x: 10 y: 5
Analiza
Podobnie, jak w przykładzie ze wskaźnikami, także i tu (w linii 10.) deklarowane są dwie zmienne, których wartości wypisywane są w linii 12. W linii 15. następuje wywołanie funkcji swap(), ale zwróć uwagę, że tym razem nie są przekazywane adresy zmiennych x i y, lecz same zmienne. Funkcja wywołująca po prostu przekazuje zmienne.
Gdy wywoływana jest funkcja swap(), działanie programu przechodzi do linii 23., w której zmienne zostają zidentyfikowane
<< ” y: ”
13: << y << “n”;
14:
15: swap(x,y);
16:
17: cout << “Funkcja main(). Po funkcji swap(), x: ” << x << ” y: ”
18: << y << “n”;
19:
20: return 0;
21: }
22:
23: void swap (int &rx, int &ry)
24: {
25: int temp;
26:
27: cout << “Funkcja swap(). Przed zamiana, rx: ” << rx << ” ry: ”
28: << ry << “n”;
29:
30: temp = rx;
31: rx = ry;
32: ry = temp;
33:
34:
35: cout << “Funkcja swap(). Po zamianie, rx: ” << rx << ” ry: ”
36: << ry << “n”;
37:
38: }
Wynik