Programowanie

(agt.indexOf(’opera’)==-1) &&
(agt.indexOf(’webtv’)==-1));
var is_nav4up = (is_nav && (is_major >= 4));
var is_ie = (agt.indexOf(”msie”) != -1);
var is_ie4up = (is_ie && (is_major >= 4));

// Konwencje odwołań do obiektów i stylów
// w Navigatorze and IE. Użyj zmiennej objRef
// przy odwoływaniu się do obiektów oraz obu zmiennych
// przy odwoływaniu się do stylów.
var objRef, styleRef;
if (is_nav4up == true) {
objRef = “”
styleRef = “”
}
if (is_ie4up == true) {
objRef = “.all”
styleRef = “.style”
}

function alertstyle() {
alert(eval(”document” +

<!– ukrywamy skrypt

// Uproszczona wersja wykrywania przeglądarki
// wykrywająca Navigatora 4+ oraz IE 4+.
// Użyj zmiennych is_nav4up oraz is_ie4up
// w innych częściach skryptu
var agt = navigator.userAgent.toLowerCase();
var is_major = parseInt(navigator.appVersion);
var is_minor = parseFloat(navigator.appVersion);
var is_nav = ((agt.indexOf(’mozilla’)!=-1) &&
(agt.indexOf(’spoofer’)==-1) &&
(agt.indexOf(’compatible’) == -1) &&

I wywołują funkcję alert. Zauważ, iż wartością atrybutu href obu tych hiperpołączeń jest javascript:void(0). To najprostsza metoda zmuszenia hiperpołączenia do wykonania funkcji bez podawania jakiejkolwiek strony docelowej.
WPISZ

Do stylów.
var objRef, styleRef;
if (is_nav4up == true) {
objRef = “”
styleRef = “”
}
if (is_ie4up == true) {
objRef = “.all”
styleRef = “.style”
}

Ten sposób działania został wykorzystany na stronie WWW, przedstawionej w następnym przykładzie. Po określeniu typu przeglądarki, umieściłam w niej kod tworzący odwołanie do odpowiedniego modelu obiektów. Następnie zdefiniowane zostały dwie funkcje, tworzące okienka informacyjne wyświetlające poprawne odwołania DOM dla Netscape Navigator i Internet Explorera. Wewnątrz znacznika body przedstawionej strony WWW umieszczone zostały dwa znaczniki div, określające położenie dwóch hiperpołączeń tekstowych. Hiperpołączenia te przechwytują zdarzenia

Przypadku Netscape Navigatora zawierają wartości puste a w przypadku Internet Explorera wartości .all oraz .style. Po określeniu typu przeglądarki, skrypt określa poprawne wartości obu tych zmiennych:

// Konwencje odwołań do obiektów i stylów s
// w Navigatorze and IE. Użyj zmiennej objRef
// przy odwoływaniu się do obiektów oraz obu zmiennych
// przy odwoływaniu

DOM działających w wielu przeglądarkach
Kolejnym narzędziem, które warto mieć, jest sposób odwoływania się do odpowiedniego modelu obiektów dokumentu, w zależności od przeglądarki, w której strona została wyświetlona. Zamiast stosowania niezależnych odwołań do każdego z istniejących modeli obiektów dokumentu, można stworzyć procedurę kreującą poprawne odwołanie w zależności od wykorzystywanej przeglądarki. Właśnie to zadanie realizuje przedstawiony poniżej fragment kodu. Są w nim wykorzystywane dwie zmienne — objRef oraz styleRef — które

(agt.indexOf(’opera’)==-1) &&
(agt.indexOf(’webtv’)==-1));
var is_nav4up = (is_nav && (is_major >= 4));
var is_ie = (agt.indexOf(”msie”) != -1);
var is_ie4up = (is_ie && (is_major >= 4));

// Funkcja wyświetlająca wersję przeglądarki
function doSniff() {
var sniff
if (is_nav4up == true) {
sniff = “Netscape Navigator 4+” }
if (is_ie4up == true) {
sniff = “Microsoft Internet Explorer 4+” }
alert(sniff);
}

Na rysunku 21.3 przedstawiłam powyższą stronę wyświetloną w przeglądarce Internet Explorer 5.5.

Rysunek 21.3
Określanie typu i wersji przeglądarki

Tworzenie

Content=”text/javascript” />

<!– Hide JavaScript

// Uproszczona wersja wykrywania przeglądarki
// wykrywająca Navigatora 4+ oraz IE 4+.
// Użyj zmiennych is_nav4up oraz is_ie4up
// w innych częściach skryptu
var agt = navigator.userAgent.toLowerCase();
var is_major = parseInt(navigator.appVersion);
var is_minor = parseFloat(navigator.appVersion);
var is_nav = ((agt.indexOf(’mozilla’)!=-1) &&
(agt.indexOf(’spoofer’)==-1) &&
(agt.indexOf(’compatible’) == -1) &&

Wywoływana jest funkcja doSniff. Funkcja ta tworzy zmienną sniff i zapisuje w niej łańcuch znaków, którego postać zależy od typu przeglądarki, następnie wartość tej zmiennej jest wyświetlana w okienku dialogowym.
WPISZ

<meta

Wartości odpowiednich zmiennych, które będziesz mógł wykorzystać w innych fragmentach skryptu. Funkcja ta nie wykonuje żadnych innych czynności.
Przedstawiony poniżej przykład prezentuje praktyczne wykorzystanie kodu określającego typ i wersję przeglądarki. Wewnątrz znacznika body strony

(agt.indexOf(’spoofera’)==-1) &&
(agt.indexOf(’compatible’)==-1) &&
(agt.indexOf(’opera’)==-1) &&
(agt.indexOf(’webtv’)==-1))
var is_nav4up = (is_nav && (is_major >= 4));
var is_ie = (agt.indexOf(”msie”) != -1);
var is_ie4up = (is_ie && (is_major >= 4));

Aby sprawdzić, czy przeglądarką, w której strona została wyświetlona jest Netscape Navigator lub Internet Explorer w wersji 4 lub wyższej, należy użyć poniższego fragmentu kodu:

if (is_nav4up) { zrób coś … }
if (is_ie4up) { zrób coś … }

Jeszcze nie raz zobaczysz te zmienne przy tworzeniu skryptów. Jedynym zadaniem funkcji określającej typ i wersję przeglądarki jest

Oraz wersję przeglądarki. W szczególności będą nas interesowały dwie zmienne — is_nav4up oraz is_ie4up — zawierające wartości logiczne true oraz false.

// Uproszczona wersja wykrywania przeglądarki
// wykrywająca Navigatora 4+ oraz IE 4+.
// Użyj zmiennych is_nav4up oraz is_ie4up
// w innych częściach skryptu
var agt = navigator.userAgent.toLowerCase();
var is_major = parseInt(navigator.appVersion);
var is_minor = parseFloat(navigator.appVersion);
var is_nav = ((agt.indexOf(’mozilla’)!=-1) &&